Jak tylko Najbliżsi pozwolą – ochrona danych osobowych! – natychmiast uzupełnię

SIKOROWSKI LESZEK, pseud. „Beduin”,

Więzień w Krakowie.

Urodzony 17.02.1923 w Trzebini, syn   Henryka i Eleonory z d. Słatyńska. Do szkoły podstawowej uczęszczał we Włocławku, Chorzowie, Krakowie i Skoczowie. W 1939 r. ukończył 3. klasę Gimnazjum Matematyczno-Przyrodniczego w Cieszynie. Okres okupacji spędził w Krakowie, gdzie pracował i uczył się. W 1943 r. po ukończeniu Szkoły Budownictwa otrzymał dyplom technika budowlanego. Zaangażowany w organizacji konspiracyjnej w Krakowie.

Aresztowany przez gestapo dwukrotnie i więziony w więzieniu Montelupich w Krakowie. Pierwszy raz przebywał w tym więzieniu od 23.01. do 29.01.1941 r. Drugi raz aresztowany 27.10 i więziony do 3.12.1943 r. – zwolniony z dalszego przetrzymywania w więzieniu dzięki skutecznej interwencji rodziny. Po wyzwoleniu wrócił do Skoczowa. Pracował jako technik budowlany, a od 1957 – po uzyskaniu na Politechnice Krakowskiej dyplomu – jako inżynier budownictwa lądowego ze specjalnością bud. przemysłowego (m.in. w Katowicach, Żorach, Skoczowie, Bielsku-Białej, Cieszynie, Ustroniu). Dodać należy, że od 1934 roku należał do Związku Harcerstwa Polskiego, któremu pozostał wierny do ostatnich chwil życia. Po okupacji niemieckiej współtworzył skoczowskie harcerstwo, organizował drużyny, szczepy, prowadził obozy harcerskie, pełnił wiele harcerskich funkcji – także Komendanta Hufca Skoczów. Pasjonował się historią, szczególnie Skoczowa, któremu poświęcił wiele lat społecznej pracy (wykopaliska w grodzisku wczesnośredniowiecznym – „Piekiełku”, Towarzystwo Miłośników Skoczowa, utworzenie skoczowskiego muzeum, obchody 700-lecia miasta i wiele in.)

Zmarł 7.08.1988 r.

Bibliografia: Informacja córki Bogny Sikorowskiej, która poświęciła ojcu stronę internetową: http://sikorowska.net/rodzinnie/ .

Już tyle czasu upłynęło…

A mnie ciągle się „pocą oczy”… Pamiętasz, Tato, słowa Nel…

Według relacji Mamy w naszym małym miasteczku byłoby to zdaje się dość ekscytujące wydarzenie, więc postanowili wziąć ślub cicho i dyskretnie poza Skoczowem i na dodatek bez zbędnych wydatków, jakie by ich nie ominęły, gdyby zaślubiny odbyły się w Skoczowie. Nie cierpieli na nadmiar gotówki, nie mieli ochoty na kosztowne klasyczne weselisko, a poza tym zawsze mieli oryginalne pomysły.

Zapakowali swoje rzeczy, wsiedli… oczywiście – na motocykle         i pojechali do Zgonia, gdzie umówili się z zaprzyjaźnionym proboszczem (Tato pracował  w  Żorach oddalonych o 11 km od wioski), by wziąć ślub i zaraz wyruszyć w podróż poślubną na Mazury.

Józek i Stenia byli świadkami Leny i Leszka i odwrotnie.

Po ceremonii spotkała ich miła niespodzianka – przygotowano dla zaskoczonych i już wyruszających w drogę nowożeńców wspaniałą ucztę weselną. Zdaje się, że podróż kontynuowali dopiero nazajutrz – nie znam szczegółów.

Dotarli na Mazury, zwiedzając przy okazji okolice (m.in. Malbork)

i tam spędzili swój „miesiąc miodowy”.

Ówczesne Mazury były naprawdę przepiękne, zaciszne, spokojne.  Zresztą, wystarczy spojrzeć na zdjęcia.

I dlatego w przyszłości poświecę Mu pewno niejeden wpis. Teraz jedynie zacytuję biogram, jaki znajdzie się w książce Pana Jerzego Klistały – opracowany na podstawie dostępnych dokumentów i publikacji ks. E. Charta.

SIKOROWSKI HENRYK,

Więzień KL Oranienburg – Sachsenhausen nr 5569, KL Dachau nr 2053.

Urodzony 20.12.1890 r. w Dąbrowie pow. frysztacki – Zaolzie, syn Karola i Zuzanny z d. Fierla. Szkołę Ludową ukończył w 1904 r. w Dąbrowie. Pracował w kopalni, wstąpił do Szkoły Górniczej w Dąbrowie. Po jej ukończeniu od 1912 był zatrudniony w różnych kopalniach (Karwina, Jaworzno, Bory) jako miernik górniczy, asystował także mierniczym przysięgłym, m.in. w Oświęcimiu, Chrzanowie, Królewskiej Hucie (Chorzów). W tym czasie zdał w Krakowie eksternistyczny egzamin dojrzałości (1917), w Warszawie – egzamin na mierniczego (1932). Równocześnie był właścicielem kina oraz fabryki mydła w Trzebini, gdzie zamieszkał w 1921 r. W latach 1929 – 1930 prowadził kino we Włocławku.

W 1932 r. podjął pracę w Skoczowie jako geodeta i kontynuował naukę w szkole mierniczej, kończąc ją w 1936 r., uzyskał uprawnienia mierniczego przysięgłego – inżyniera. W czasie I wojny światowej – ochotnik legionista. Po wojnie prowadził także dosyć bogate życie w organizacjach społecznych – członek Związku Strzeleckiego „Strzelec”, członek Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”, członek Związku Zachodniego.

Po wybuchu II wojny św. uchodził na wschód. W październiku 1939 r. wrócił jednak do Skoczowa i wkrótce został aresztowany.  Po krótkim więzieniu w Cieszynie przetransportowany do KL Oranienburg – Sachsenhausen (nr 5569), a stamtąd przeniesiony 5 marca 1940 do KL Dachau, zarejestrowany w obozowej ewidencji jako więzień nr 2053. Zginął w tym obozie 1.10.1940 r. Pozostawił żonę – Eleonorę ze Słatyńskich oraz syna – Leszka Sikorowskiego.

Bibliografia: ks. E. Chart, Spis pomordowanych Polaków w obozie koncentracyjnym w Dachau, Wyd. Słowo Polskie, s. 224, Informacja rodziny Bogny Sikorowskiej-Gęborek, Leszka Sikorowskiego.

W albumie „Dziadkowie” zamieściłam zdjęcia Dziadka Henryka i Babci Eleonory.

Nie skomentuję, bo nie używam brzydkich wyrazów.

Wśród dokumentów Taty znalazłam szkice, a nawet gotowe projekty harcówki. W pierwotnym zamierzeniu Tato przygotowywał adaptację małego budynku przy SP1. Niestety, inwestycja ta nie zainteresowała chyba nikogo i skoczowscy harcerze  nadal byli bezdomni (wypowiedziano im w SP1 dotychczasową salkę). Nie wiem, skąd się wziął pomysł nabycia budynku na Górnym Borze.     W każdym razie Tato nieźle się „nadreptał”, żeby  miasto przekazało (szczegółów nie pamiętam) ten obiekt wraz z sąsiadującym terenem (biwaki! obozy!). Na szczęście Skoczowem zarządzał wówczas przyjazny wszelkim ciekawym inicjatywom, więc także harcerstwu   – Stanisław  Łuczkiewicz. W 1977 roku -  w 45 rocznicę skoczowskiego harcerstwa – Naczelnik Miasta przekazał klucze ówczesnemu Komendantowi Hufca druhowi Janowi Fiedorowi.     

Od tego czasu Dom Harcerza stał się miejscem zbiórek, biwaków, a nawet obozów harcerskich (w ramach wymiany z hufcem w nadmorskim Rewalu).

Gdy pomyślę, jak wiele to miejsce znaczyło dla Taty, ile energii, czasu mu poświęcił, jaką szansą było dla naszych harcerzy…

Dobrze, że Tato nie widzi, co z tego zostało…

Za czasów, które ja jako tako pamiętam, były też wyjazdy na wczasy nadmorskie (Dzwirzyno i…?). Ale na ogół my z Mamą jeździłyśmy do Łeby – tam był ośrodek wczasowy FSM-u, w którym pracował wujek Karol. Natomiast Tato,  niechętny wszelkim rygorom i porządkom zorganizowanych form wypoczynku, tzw. FWP*, wybierał obozy harcerskie .    A potem i ja towarzyszyłam Mu w tych eskapadach. Póki byłam nastolatką, podobało mi się.  Ale później stałam się zbyt wygodna, żeby wpadać w zachwyt nad kąpielą w lodowatych strumieniach, wstawać skoro świt o 7 na zaprawy, spędzać noce na warcie, szorować menażki kucem trawy. A Tato kochał ( i starał się prowadzić) takie obozowe, biwakowe życie do swych ostatnich chwil.

* FWP – Fundusz Wczasów Pracowniczych – wyspecjalizowana instytucja założona w 1949, podległa związkom zawodowym, której zadaniem było zapewnienie możliwości wypoczynku klasie robotniczej. Podlegały jej ośrodki wypoczynkowe zlokalizowane w atrakcyjnych miejscach na terenie kraju. (wg Wikipedii)

Trudno pisać szczegółowo – pracował w tak wielu miejscach, w ramach każdego zatrudnienia nadzorował tyle rożnych inwestycji budowlanych, że przeglądając zaświadczenia wszelakie, straciłam już rachubę i orientację. Zresztą, nie chodzi mi przecież o kwestionariusz osobowy, więc poniżej tylko krótki zarys z najważniejszymi miejscami zatrudnienia.

Czas okupacji Tato spędził w Krakowie. Pracował wówczas w Fabryce Dachówek „Everitas” , uczył się w Państwowej Szkole Budowlanej, później już jako technik budowlany zatrudnił się w firmie budowlanej Braci Gruszczyńskich. Po wojnie wrócił do Skoczowa i pracował w skoczowskim Magistracie (Miejski Urząd Budowlany). W 1946 wyjechał do Gdyni, w 1948 pracował w Raciborzu, od 1949 w Katowicach. W 1953 kierował m.in.budowami w Żorach (Gliwickie Przeds. Bud.Przem.).

Od 1959 był kierownikiem Gospodarki Komunalnej w Skoczowie. Od 1962 do 1967 projektował dla Biura Projektów „Separator” w Bielsku-Białej. Następnie dla Bytomskiego Przed. Robót Elewacyjnych nadzorował prace w Bielsku-Białej. W 1968 został inspektorem nadzoru Zarządu Inwestycji Dzielnicy Leczniczo-Rehabilitacyjnej w Ustroniu-Zawodziu – ten etap pracy zawodowej jest nieźle udokumentowany (patrz wpis „Na budowie…„) Na pewno dlatego, że oprócz wykonywania typowych obowiązków (nadzór, dokumentacja bud.)  Tato opracowywał także dokumentację fotograficzną inwestycji.

Zawał serca i choroby układu krążenia przeszkodziły w dalszej pracy zawodowej. Dlatego później pracował jedynie dorywczo w Zespole Usług Projektowych w Cieszynie.

Pozostawił na swojej desce kreślarskiej szkice i  projekty.

Pamiętam, że Tato pracował dużo w domu – jego pokój wypełniały rulony kalki technicznej, rysunki, szkice, całe stosy literatury fachowej, norm budowlanych. Mama co jakiś czas próbowała ogarnąć ten „twórczy nieład”, w którym Tato się świetnie orientował. Ale ponieważ  potem podobno „nic nie można było znaleźć”, rzadko ingerowała .

W naszym domu Aza pojawiła się, bodajże, na początku listopada.

Jak na szczeniaka zachowywała się podejrzanie spokojnie i była bardzo płochliwa. Po czasie doszłam do wniosku, że jest to pies „specjalnej troski” i chyba miał szczęście, że trafił do nas. Powinnam była już wcześniej zorientować się, że coś jest nie tak (sprzedająca jakoś za bardzo się starała, żebyśmy się na Azę zdecydowali, z jej słów też wywnioskować mogłabym – gdybym choć troszkę się zastanowiła, jak pies był traktowany i że niekoniecznie wszystko było w porządku). Aza zamieszkała z nami i poświęciłam bardzo dużo czasu, aby się zaaklimatyzowała, stała się normalnym radosnym psem. Często chorowała, bała się własnego cienia. Ale i tak ją kochałyśmy – Kasia i ja.

A Maciek – rówieśnik Azy, traktował ją z sympatią, próbował podjadać jej Chappi, właził do jej kosza.

Azunia natomiast wolała mu nie wchodzić w drogę.

Towarzyszyła nam zawsze.

Do smutnego 29 marca 2010.

Więcej zdjęć Azuni w galerii w części „zwierzaki”. Tam także wypracowanie Kasi (piątoklasistki) o Bretku.

Kupiliśmy go na wystawie psów rasowych w Bielsku, w sierpniu 1982 roku. Mój mąż właśnie został powołany do wojska i Bretek miał mi umilić samotność.

Bret z Grodu Juranda w Szczytnie miał wspaniały rodowód i… urocze spojrzenie, a także wspaniały „ogonkowy uśmiech”, mimo że ogonek był przycięty. „Rokował nadzieje hodowlane”, ale nikomu z nas nie przyszło do głowy, by lansować go na wystawach. Był po prostu kolejnym czworonożnym domownikiem kochanym przez wszystkich, nawet przez koty, które miała Babcia Eleonora. Uwielbiał pogonie za kurami (a w Łęgu pasało się ich mnóstwo – czy kury się pasą?), tarzanie się w różnościach mało pachnących i oczywiście drapanie za uszkiem i po kudłatym brzuszku. Co ja tu się będę rozwijać! Kasia – początkująca piątoklasistka – napisała wypracowanie domowe o swoim zwierzątku. Oto ono:

Towarzyszył nam do grudnia 1996.

Więcej Bretka w galerii „zwierzaki”.

Zawsze towarzyszyły mojej Rodzinie. Taty młodość udokumentowano zdjęciami.

Jest wśród nich wiele, na których pojawiają się różne czworonogi. Miauczenie, poszczekiwanie stanowiło normalność.

Sympatię do zwierzaków wszelakich miał mój Tato we krwi. Sądzę, że jakiś wpływ miały tu geny Babci Eleonory .

Pierwszym stworzeniem w domu moich Rodziców był podobno czarny jak noc kot Mefisto. Niestety, zginął tragicznie. Aga to z kolei springer spaniel.

Byłam troszkę za mała, żeby ją dobrze zapamiętać. Kolejny pies to złoty „prawie spaniel” (Tato miał pewne wątpliwości i troszkę się z Babcią droczył) – Dina.

Poza tym były też koty – dachowce.

Więcej zwierzaków w galerii.

No i oczywiście ciąg dalszy nastąpi już wkrótce i będzie to opowieść o Bretku.